Λίγες ημέρες πριν, η προβολή από όλα τα ΜΜΕ του βίντεο με το κοινωνικό πείραμα του «the freezing homeless child experiment» πραγματικά «πάγωσε» τους περισσότερους. Όμως δεν χρειάζεται ένα υπερατλαντικό ταξίδι στη Νέα Υόρκη για να διαπιστωθεί πώς η μεγάλη πλειονότητα αντιμετωπίζει έναν άστεγο.
Αρκεί κανείς να σταθεί για λίγη ώρα ακόμη και σε ένα κεντρικό σημείο. Να περάσει, για παράδειγμα, λίγη ώρα στην πλατεία Σύνταγμα για να διαπιστώσει ότι, τελικά, σχεδόν όλοι μας είμαστε … απλά καταναλωτές. Είμαστε συναισθηματικά ουδέτεροι και λειτουργούμε «χωρίς αίμα», τη στιγμή που η Πολιτεία παραμένει μόνο τυπικά παρούσα. Απαντάμε με απαξία στην έκκληση για βοήθεια από έναν ηλικιωμένο άστεγο, με ανίατο πρόβλημα υγείας. Το « the greek freezing homeless experiment » εξελίσσεται καθημερινά, μόλις λίγα βήματα από τις κεντρικές εισόδους του.
«Παγωμένο» πλήθος
Είναι
Τρίτη 10 Μαρτίου, λίγο μετά τις 7.30 το βράδυ. Ο κόσμος στην πλατεία
Συντάγματος πάει και έρχεται. Εκατοντάδες άτομα μέσα σε μόλις λίγες
στιγμές μπαίνουν και βγαίνουν από το σταθμό του Μετρό. Η θερμοκρασία είναι κοντά στους 10 βαθμούς.
Στο συντριβάνι ξεχωρίζει μια φιγούρα ενός αστέγου. Ενας ηλικιωμένος,
«κλοσάρ» για τους… Ευρωπαίους εταίρους μας, με ένα πλακάτ στο οποίο
περιγράφει την ανίατη ασθένεια της υγείας του φωνάζει δυνατά: «Λίγη βοήθεια, παρακαλώ. Βοηθήστε με». Τα ρούχα του είναι φθαρμένα. Σαν πανιά κολλημένα το ένα πάνω στο άλλο για να περιορίζουν την επαφή του παγωμένου αέρα με το σώμα. Ο κόσμος περνά από μπροστά του, σε αρκετές περιπτώσεις γυρίζουν το βλέπουν και συνεχίζουν με γρήγορο βηματισμό την διαδρομή τους. Ορισμένοι, ούτε καν γυρίζουν να τον δουν παρά το γεγονός ότι η φωνή του συνεχίζει να ακούγεται: «Λίγη βοήθεια, παρακαλώ».
Σταματά να φωνάζει. Ψάχνει μέσα στις σακούλες του. Βρίσκει ένα μεγάλο πλαστικό ποτήρι.
Το σκουπίζει με το χέρι και το βουτά μέσα στο νερό του σιντριβανιού. Το
ξεπλένει… Δείχνει να πίνει λίγες σταγόνες και το βάζει πάλι μέσα σε μια
από τις πλαστικές τσάντες που έχει γύρω του. Γυρνά ξανά προς τον κόσμο
και συνεχίζει να φωνάζει: «Λίγη βοήθεια, παρακαλώ». Χωρίς αποτέλεσμα πάλι, όμως.
Σσσστ η Πολιτεία –συνεχίζει- να παρίσταται τυπικά
Λίγα μέτρα πιο πάνω, ανάμεσα στο συντριβάνι και τις εισόδους του σταθμού του Μετρό, λίγοι αστυνομικοί
μαζεμένοι. Κοιτούν τον κόσμο και το πλήθος που «έρχεται και φεύγει» από
την πλατεία στην καλύτερη περίπτωση να «σπαταλήσει» μερικά δευτερόλεπτα
για να δει τον ηλικιωμένο άστεγο που φωνάζει για βοήθεια. Μισή ώρα
μετά, ούτε ένας περαστικός δεν του έχει δώσει ούτε μισό ευρώ. Ούτε κάτι για να φάει,
δεν μπήκε κανείς στον κόπο να του αγοράσει. Οι αστυνομικοί παραμένουν
λίγο πιο πάνω. Αλλά «τι να κάνουν;» όπως οι περισσότεροι θα
αναρωτιόνταν…
Ολοι
μας, ίσως, να αλλάζαμε μόνο εάν, για λίγο έστω, αντιλαμβανόμασταν ότι
στη θέση του αστέγου θα μπορούσαμε να ήμασταν εμείς. Ισως αν μπαίναμε
για λίγο στη θέση του να βλέπαμε ότι «μπορεί να είμαστε εμείς»!
Αν το κάναμε τότε, ο ηλικιωμένος άστεγος δεν θα ήταν ένα από τα « the homeless experiments » που διαδραματίζονται καθημερινά ακόμη και στους πιο κεντρικούς δρόμους της Αθήνας.
0 Σχόλια