γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος
Η στάση της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ανέκαθεν χαρακτηρίζονταν, πολύ γενικά, από αμυντική διάθεση...
Αυτό με τη σειρά του εμπεριέχει μια σειρά από δυσάρεστες συμπεριφορές.
- Υπακοή (στον «έξωθεν Ισχυρό» είτε των Κρατών είτε των Ελίτ και των Σκιών»)...
- Ενδοτικότητα...
- Δουλικότητα...
- Ετοιμότητα για προδοσία ανά πάσα στιγμή...
Κι αυτά βεβαίως είναι χαρακτηριστικά που στις «κατάλληλες συνθήκες» αμείβονται...
Μια χώρα έχει ανάγκη πάντα από δημόσια έργα, προμήθειες (πάσης φύσεως), φάρμακα, τρόφιμα, ενέργεια, εξοπλισμούς, κλπ
Από κάπου πρέπει να αγοραστούν...
Κι αυτό είναι εμπόριο...
Και στο εμπόριο υπάρχουν «κόμβοι»...ή αλλιώς: «μεσάζοντες», «μεταπωλητές», «ντήλερς», «αντιπρόσωποι»...η επιστήμη του εμπορίου και του Μαρκετινγκ έχει ορολογίες για κάθε δραστηριότητα.
Αυτοί οι «κόμβοι» θα αμειφθούν βεβαίως για την δουλειά τους.
Τι σημασία έχει αν είναι Πολιτικό Πρόσωπο αυτός ο «κόμβος»; Τι σημασία έχει αν είναι Βουλευτής, Υπουργός, Γραμματέας Υπουργείου;
Τι σημασία έχει αν χρησιμοποιεί την Πολιτειακή του θέση για να επηρεάσει έτσι τα πράγματα ώστε την «δουλειά» να την πάρει ο τάδε ή ο δείνα;
Είναι «εργασία» και πρέπει να πληρωθεί...αυτό είναι το «σωστό και το δίκαιο»....
ΕΤΣΙ ΤΟΥ ΛΕΝΕ, τάχαμου για να του «λειάνουν τις αναστολές»...του καινούριου τουλάχιστον...
Που ακόμη (δήθεν) «ψιλοδιστάζει»...όταν «ψιλοδιστάζει»...καθώς, οι άτιμοι οι σιελογόνοι αδένες του κάνουν υπερωρίες...πότε στο «γλύψιμο» και πότε από «αδημονία» για το κόκκαλο...
Η συνέχεια του άρθρου στο aegeanhawk


0 Σχόλια