Αρχική σελίδα Διάφορα Μαντινάδες Αγάπης
Μαντινάδες Αγάπης
Μαντινάδες Αγάπης
Άντρας που αληθινά αγαπά και την ελπίδα χάσει μπορεί για την αγάπη του στο έγκλημα να φτάσει.
Αυγή κι ηλιοβασίλεμα λένε ομορφιές του κόσμου φαίνεται δεν είδανε τα δυο σου ματιά φως μου.
Ήθελα να γινόσουνα τσιγάρο Παπαστράτος να σε καπνίζω όντε πονώ και έχει η καρδιά μου πάθος.
Όσο μακριά’ναι το κορμί η σκέψη είναι κοντά σου, χωρίς να θέλω έρχεται στα χείλη τ’όνομά σου.
Πάρε μαχαίρι δίκοπο και την καρδιά μου σκίσε, πρόσεξε όμως μην κοπείς γιατί στη μέση είσαι εσύ.
H μανά σου αγάπη μου γιατί σε μαλώνει, και Δε θαρρεί τα κάλλη σου να σ’ απόκαμαρώνει
Oντε θωρρώ σε κοπελιά τα λογικά μου χάνω, και δεν επέρασε στιγμή να μην αναστενάζω
Αγάπα με να σ’αγαπώ θέλε με ως σε θέλω, για να μην έρθει ο καιρός να θες και να μη θέλω
Αγάπα με να σ’αγαπώ θέλε με να σε θέλω, γιατί θα έρθει ένας καιρός να θες και να μη θέλω.
Αγάπη δίχως πείσματα δεν έχει νοστιμάδα, ωσάν την γυροποταμιά που λείπει η πρασινάδα
Αγάπη μου εβρέθηκα μια μέρα μακρυά σου, Χωρίς να θέλω έγραψα στην άμμο τ’ονομά σου
Αγάπη μου παντοτινή έλα ξανά κοντά μου, άραγες δε μετάνιωσες που έφυγες μακριά μου;
Αγάπη μου παράνομη γιατί να σε αγαπήσω, μα να σε πάρω δε μπορώ μα ούτε και να σ’αφήσω
Αγάπη μου παράνομη να μείνεις στην καρδιά μου, θα σ’αγαπώ όσο μπορώ πιο δυνατά καρδιά μου
Αγάπη μου παράνομη πρώτη και τελευταία, στ’ορκίζομαι πως όσο ζω θα κάνουμε παρέα
Άγγελοι σε βαφτίσανε και η Πανάγια νονά σου, για τούτο σου το βγάλανε, Μαρία τ’ όνομα σου
Αν δεν αστράφτει δε βροντά κι’ αν δεν βροντά δεν βρέχει, αγάπη που Δε κακιωθεί, ανοστιμιά δεν έχει
Αν είναι η αγάπη έγκλημα έχω εγκληματίσει μελαχρινή μου κοπελιά που σ’ έχω αγαπήσει.
Αν μ’ αγαπάς κι είναι όνειρο ποτέ να μην ξυπνήσω με τη γλυκάδα απ’ το όνειρο θέλω να ξεψυχήσω.
Αν μ’αγαπάς κι ειν’όνειρο δε θέλω να ξυπνήσω, με τη γλυκάδα τ’όνειρου θέλω να ξεψυχήσω
Αν σ’ αγαπώ φταίει ο Θεός μέγας καλλιτέχνης που έκανε κατάχρηση της μαγικής του τέχνης.
Αν σχίσεις την καρδούλα μου που είναι χάρισμά σου, θα δεις με γράμματα χρυσά γραμμένο τ’όνομά σου.
Αναγυρίζω το στενό Και πάω απ’άλλο τόπο, Να μη σε βάλω αγάπη Στις γλώσσες των ανθρώπω
Άνοιξε το παράθυρο το κρουσταλλένιο τζάμι, αγάπης λόγια να σου πω έπειτα κλειστό πάλι
Αντάρα πιάνει στην καρδιά μου και βρέχει στη ψυχή μου, κι’ οι ψυχαλίδες πέφτουνε και γραίνουν το κορμί μου
Απ ‘όλα τα άστρα του ουρανού φωτίζει μόνο ένα και μου φωτίζει τις βραδιές που σκέφτομαι εσένα.
Απ’ όλα τ’ άστρα του ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει κείνο που βγαίνει την αυγή και όλα τα σκοτεινιάζει.
Απόψε έχεις γενέθλια γιορτάζω κι εγώ χαρά μου, γιατί γιορτάζει η ψυχή που έχω στην καρδιά μου.
Αρχίζω να μελαγχολώ να αλλάζω χαρακτήρα, γιατί αγάπη έδωσα και αγάπη εγώ δεν πήρα.
Άρχισε πάλι να χτυπά παράξενα η καρδιά μου πανάθεμά σε για καρδιά και έχασα την υγειά μου.
Αρχισε πάλι να χτυπά παράξενα η καρδιά μου, ανάθεμά σε για καρδιά κι έχασα την υγειά μου
Βασιλικέ να κάτεχες ποια χέρια σε ποτίζουν έπρεπε τα κλωνάρια σου στον ουρανό να αγγίζουν.
Βρέχει ο Θεός και βρέχομαι χιονίζει κι έξω στέκω, το μόνο μου παράπονο είναι που δεν σε βλέπω.
Γαπώ σε μα το σ’αγαπώ ίντα μπορεί να κάνει, που το παντέρμο ριζικό καθόλου δε συντράμει
Για τσι καρδιές εζήτησα απ’ το Θεό μια χάρη, στο μπέτη κάθε μερακλή να βάνει ‘να ζευγάρι
Γι’αυτό παράνομες πολλές αγάπες κατοικούνε, σε μερακλίδικες καρδιές που ξέρουν κι αγαπούνε
Γίνε κυρά μου σύννεφο και εγώ θα γίνω μπόρα να σμιγούμε στον ουρανό δέκα φορές την ώρα.
Δεν είναι τέχνη τσι καρδιές να κάμεις να πονούνε, μονό ‘ναι τέχνη τσι καρδιές να κάμεις ν’ αγαπούνε
Δεν έπρεπε να σ’αγαπώ μα δεν κατέχω γιάντα, βρέξει χιονίσει η σκέψη μου είναι στη νια σου, πάντα
Δεν έχω παρά μια καρδιά μα’θέλα να’χω κι άλλη, να σ’αγαπώ και με τις δυο και λίγο να’ναι πάλι.
Δεν σβήνει και δεν χάνεται η αληθινή αγάπη, γιατί την τρέφει ο στεναγμός και του καημού το δάκρυ.
Δεν σου ζητώ να μ’αγαπάς η αγάπη δεν ζητιέται, είναι το μόνο αίσθημα που στην καρδιά γεννιέται.
Δεν τα γροικάς τα ζάλα μου οντε περνώ κερά μου, γιατί τα καπαντίζουνε οι χτύποι της καρδιάς μου
Δότης θα γίνω της καρδιάς να μην ταφεί στο χώμα να ζει αυτή να σ’ αγαπά κι ας είναι σε άλλο σώμα.
Δυο μήνες σ’ αγαπώ, δυο χρόνια μου κοπήκαν και δυο μαχαίρια δίκοπα στα στήθη μου εμπήκαν.
δώδεκα χήρες αγαπώ και πέντε παντρεμένες, και δεκαπέντε κοπελιές και δυο αρραβωνιασμένες
Εγώ ακόμη και νεκρός εντύπωση θα κάνω, γιατί θα γράφουν σ’ αγαπώ τα κόκαλά μου πάνω.
Εγώ ήμουνα που έπεφτα στ’ αγκάθια να περάσεις κι έδινα και το αίμα μου δικό σου να μη χάσεις.
Εγώ τη βρήκα τη χαρά μέσα στα δυο σου μάτια κι’ ας τους άλλους να την ψάχνουνε σε πλούτη και παλάτια.
Εγώ τη λέξη σ’ αγαπώ την έχω καταργήσει, γιατί την είπα μια φορά και έχω πληγές γεμίσει.
Είναι καιρός που σ’αγαπώ και άνθρωπος δεν το ξέρει, πω μ’έχει κάνει μισερό τσ’αγάπης το μαχαίρι
Είν’όμορφη κι ειμ’άσχημος μικρή κι εγώ μεγάλος, και δε φτάναν όλα αυτά είναι στη μέση κι άλλος
Είσαι για μένα η χαρά το νόημα του κόσμου, ζωή δε θέλω ούτε λεπτό χωρίς εσένα φως μου
Είσαι νερό στη δίψα μου στην παγωνιά μου ζέστη, στη μεγαλοβδομάδα μου είσαι Χριστός Ανέστη!
Είσαι το μόνο μου όνειρο παράνομή μου αγάπη. θα σ’αγαπώ και το κορμί ας λιώνει μες στα πάθη.
Εκατομμύρια φορές πηγαίνει και γιαγιέρνει, η σκέψη μου στην αγαπώ γι’αυτό ‘ναι κουρασμένη.
Ελπίδα στην αγάπη σου το ξέρω πως δεν έχω, μα την απογοήτευση να πάρω δεν αντέχω.
Ένας φίλος μου έμαθα άπλωσε τα φτερά του, και σ’ έβαλένε κοπελιά μέσα στην αγκαλιά του
Έπαψε να μ’ απασχολεί και δε με νοιάζει ντίπι ωσάν κι αυτήν υπάρχουνε χιλιάδες στον πλανήτη.
Επτά γιατροί από πάνω μου, οι τρείς μου δίνουν αίμα, κι άλλοι τέσσερις μου λεν πως χάνομαι για σένα .
Εσκέφτηκα να σ’ αρνηθώ να αγαπήσω άλλη μα δεν εθέλησε η καρδιά υπογραφή να βάλει.
Εσύ είσαι η αγάπη μου, το πάθος ο και ο σεφτάς μου, η δύναμη για τη ζωή και ο πρώτος έρωτας μου.
Εσύ μου κανείς τη ζωή όμορφη και ωραία εσένα θέλω αγάπη μου παντοτινή παρέα.
Εχάρισά σου την καρδιά για πάντα να την έχεις, να είναι καρδιά ευαίσθητη και να την επροσέχεις
Έχω μοναχά μια καρδιά σε σένα τη χαρίζω να την κρατάς να τη φυλάς εκεί που το αξίζω.
Ζηλεύω σου βασιλικέ όχι γιατί μυρίζεις, αλλά γιατί τσ’ αγάπης μου τη γλάστρα κυματίζεις.
Ζήσω, πεθάνω στη ζωή εσύ έχεις την ευθύνη, γιατί χαρά δεν μου ΄δωσες που κάθε αγάπη δίνει
Η αγάπη η παράνομη πάντα πιο δυνατή ‘ναι, γιατί φυτρώνει τσι καρδιάς και πάντα ανόθευτη ‘ναι.
Η νύχτα είναι μαρτύριο γι’ αυτούς που αγαπούνε αχ και πως την επερνούν χωρίς να κοιμηθούνε.
Η ξενιτιά κι’ ορφανιά η πίκρα κι’ αγάπη, τα τέσσερα ζυγίστηκαν βαρύτερη η αγάπη
Η πρώτη μου αγαπητικιά,από το μυαλό δε φεύγει, γιατί ναι οι αναμνήσεις τση βρύση που δε στερεύγει
Η σκέψη μου είναι όπου κι αν πας κάθε λεπτό μαζί σου, κι η φαντασία φέρνει τη μπροστά μου τη μορφή σου
Ηθελα να γινόμουνα μες στην καρδιά σου αίμα, να μη μπορείς για μια στιγμή να ζεις χωρίς εμένα
Ήθελα να ήμουν σύννεφο να με φυσά το αγέρι να με φυσήξει μια βραδιά κοντά σου να με φέρει.
Ήθελα να’ μαι δάκρυ σου όταν θα κλαις να βγαίνω στο όμορφό σου πρόσωπο περίπατο να πηαίνω.
Ήθελα να ‘μουν σύννεφο να μ’οδηγεί τ’αγέρι, και να φυσήξει μια βραδιά κοντά σου να με φέρει.
Ήθελα να’ χα δυο καρδιές και πάλι να’ χα κι’ άλλη, να σ’ αγαπώ και με τις τρεις και λίγο να‘ ναι πάλι
Ήλιε μου να μην ξαναβγείς καθόλου δεν με νοιάζει μα’ χω ‘γω την αγάπη μου και όπου προβάλλει λιάζει.
Ήλιος εσύ φεγγάρι εγώ ο γης τ’ αλλού κλώθουμε, μα είναι τσι φύσης εντολή να μην συναντηθούμε.
Ηρθες κι απόψε να μου πεις πως μ’αγαπάς στ’αλήθεια, κρίμα που ήταν όνειρο κι έσβησε μες στη νύχτα
Θα σου τη δώσω την καρδιά για να χειs δυο κερά μου όταν θα στεναχωρηθείs να κλαις με τη δικιά μου.
Θε μου και κάμε να γενώ χώμα στη γειτονιά τζι, να δροσερεύγω και ν’ανθώ στο κάθε περασμά τζι.
Θεέ μου δεν θέλω θησαυρούς και πλούτη να μου δώσεις. Θέλω αυτή που αγαπώ ποτέ να μην πληγώσεις.
Θέλω να ξέρεις πως εγώ θα βρίσκομαι κοντά σου θα κάνω ό,τι μου ζητάς για να’ μαι στην καρδιά σου.
Θωρώ τα άστρα του ουρανού μα δε θωρώ κανένα να’ χει τη λάμψη που έχουνε τα μάτια σου εσένα.
Κάνε την Θεέ μου θάλασσα και κάνε εμένα άμμο θέλει δεν θέλει να έρχεται στην αγκαλιά μου επάνω.
Καντίλια μύργια του ουρανού φέξετε στην καλή μου, να βρει την στράτα για να’ ρθεί ν’ ανταμωθεί μαζί μου
Καρδιά μου που’ σουν ελεύθερη ποιος στο’ Πε ν’ αγαπήσεις, που’ σουνα βασίλισσα σκλάβα να καταντήσεις
Κατές είντα ‘ναι να αγαπάς και να σου λένε οι άλλοι, δεν είσαι άντρας που ‘φηκες το δάκρυ να προβάλει
Κατέχω το πως μ’αγαπάς μα δεν τ’αποφασίζεις, να μου το πεις το χαίρεται στο δρόμο απου βαδίζεις
Κι αν βρω τ’ αθάνατο νερό δεν πίνω κι ας ποθάνω, άμα δε βρεις και εσύ να πιεις ήντα να ζω να κάνω;
Κι αν θέλει δεν μπορεί κανείς το χέρι του να βάλει, κι’από τα φύλλα της καρδιάς που σ’έχω, να σε βγάλει.
Κι αν όλες οι άλλες έγνοιες μας στον άνεμο σκορπούνε, μόνο τσ’αγάπης οι καϋμοί για πάντοτες βαστούνε
Κλαίω κρυφά γιατί κανείς δεν θέλω να το μάθει, πως ξαναζωντανέψανε παλιά αγάπης πάθη.
Κοιμάμαι με τη σκέψη σου ξυπνώ με τ’όνομά σου, γιατί ‘χω μέσα στην καρδιά βαθιά πληγή δικιά σου.
Κομμάτιασέ μου την καρδιά δε σου παραπονούμαι και τα κομμάτια θα γεννούν καρδιές να σ’ αγαπούνε.
Λοξές τσι ρίχνεις τσι μαθιές μα κείνες πάνε ντρέτα κι έχουν ακτίνα δράσεως έξι χιλιάδες μέτρα.
Μακριά ‘ναι η αγάπη μου μα η σκέψη ανάθεμά τη. την κάνει την απόσταση μια χαρακιά κομμάτι
Μάτια, καρδιά, ψύχη και φως, χαρά, ζωή και ελπίδα με την καινούργια αγάπη μου καινούργιο κόσμο είδα.
Μάτια, ματάκια μου, μάτια μου, των αματιών μου μάτια, τα μάτια μου δεν είδανε σαν τα δικά σου μάτια.
Με μια φωτογραφία σου στέκω και κουβεντιάζω, και σου μιλώ και δεν μιλάς και βαριαναστενάζω.
Με της αγάπης τα φτερά τον ουρανό θα πιάσω, ταξίδι με τα σύννεφα θα’ρθω να σ’αγκαλιάσω
Μες στην καρδιά μου έχτισα με τση καημούς μπεντένι, αγάπη απου ναι ψεύτικη να μη μπορεί να μπαίνει
Μες την καρδιά μου σ’έβαλα και δε σε ξαναβγάνω, γιατί εσύ σαι η καλύτερη αγαπιτικιά που κάνω
Μες το σαλόνι της καρδιάς έπιπλο σε έχω βάλει και όποιος νομίζει ότι μπορεί ας έρθει να σε βγάλει.
Μέσα στα βάθη της καρδιάς και σ’ ένα φυλλαράκι, την έχω την αγάπη σου χρυσό χαμαϊλάκι
Μέσα στη μέση της καρδιάς ανοίγω και σε βάζω, και ύστερα κλείνω την καρδιά και το κλειδί το σπάζω
Μέτρησα τα άστρα του ουρανού, αλλά μου λείπει ένα φαίνεται αγάπη μου δε μέτρησα εσένα.
Μη μ’ αρνηθείς αγάπη μου γιατί πολύ αγαπώσε, κι’ όταν μακριά μου βρίσκεσαι κλαίω αναζητώσε
Μη τσι ρωτάς τσι μάγισσες που λένε παραμύθια, μόνο η καρδιά μου θα σου πει τσ’αγάπης την αλήθεια
Μια αγάπη κάνει ο καθαείς που ξεπερνά τις άλλες, που δίδει βάσανα πολλά μα και χαρές μεγάλες
Μια μέρα στην ακρογιαλιά μια μέρα μακριά σου, χωρίς να θέλω έγραψα στην άμμο τ’όνομά σου.
Μια μερακλίδικη καρδιά βρήκες να το κατέχεις, και πρέπει να τη σέβεσαι και να τηνε προσέχεις
Μοιάζεις με τη γλυκιά αυγή Ωρα που ο ήλιος βγαίνει, Και γίνεται η αγάπη σου Δροσούλα και με βρέχει
Μοιάζω σαν τον ναρκομανή που ζει μέσα στον πόνο κι η δόση μου είναι να σε δω ένα λεπτό και μόνο.
Μόνο εκείνος π’αγαπά μπορεί να το πιστέψει, πως της αγάπης ο καϋμός την σταματά την σκέψη
Μόνο εκείνος που αγαπά μπορεί να το πιστέψει πως της αγάπης ο καημός τη σταματά τη σκέψη.
Μόνο όταν είμαστε μαζί Οτι καϋμό και να’χω, χει η ζωή μου νόημα Και νιώθω πως υπάρχω
Μπορεί να ζούμε χωριστά μα έχω ελπίδα πάλι να σμίξουμε γιατί ήτανε η αγάπη μας μεγάλη.
Ν’ αγκαλιαστούμε να γενεί η αγάπη μας τραγούδι, ν’ αναγαλλιάσουν οι καρδιές τα’ αγάπης το λουλούδι
Να κάψω θέλω το κορμί μα την καρδιά θ’αφήσω, γιατί ‘σαι μέσα και μπορεί ζωή να σου στερήσω
Ξανθομαλλούσα κοπελιά που βρήκες το μελανί και έβαψες τα μαλάκια σου και μ’ έχεις ξετρελάνει.
Ξεράθην ο βασιλικός, απού’ χες στην ντενέκα, γιάντα δεν τον επότιζες, ιδιότροπη γυναίκα.
Ο έρωτας είναι ιερό λουλούδι μυρωμένο, χαρά σ’εκείνες τις καρδιές που το’χουν φυλαγμένο.
Ο κόσμος είναι του Θεού και ο Θεός του κόσμου, μα συ ξανθομαλλούσα μου είσαι Θεός δικός μου
Οι μαντινάδες δεν μπορούν να πουν για σε τι νιώθω μονάχα ότι μου έλειψες και τώρα πόνο νιώθω.
Όλο τον κόσμο αγαπώ μια πιο πολύ εσένα στ’ ορκίζομαι αγάπη μου δεν ζω χωρίς εσένα.
Όμορφο είναι τα’ όμορφο να χει κανείς κοντά του, κοπέλα είκοσι χρόνο μέσα στην αγκαλιά του
Όμορφο που ‘ναι ν’ αγαπάς και να ‘ναι η κοπελιά σου, απέναντι κι ατέλειωτα να ‘ναι τα όνειρά σου.
Όμορφο που ‘ναι ν’ αγαπάς και να ‘ναι η κοπελιά σου, απέναντι κι ατέλειωτα να ‘ναι τα όνειρά σου.
Όποια καρδιά δεν ένοιωσε από αγάπη χτύπο, αυτή την έπλασε ο Θεός μονάχα για τον τύπο.
Όποιος στον κόσμο γεννηθεί κι’ αγάπη να μην κάνει, μουσκάρι εγεννήθηκε και βόδι θα ποθάνει
Οπου κι αν γράψω σ’αγαπώ με τον καιρό θα σβήσει, γι’αυτό το γράφω στην καρδιά κι ώσπου να ζω θα ζήσει
Όπου κι αν είσαι μην σκεφθείς πως είσαι μοναχή σου γιατί έχεις σύντροφο πιστό τη σκέψη μου μαζί σου.
Όπως την εφαντάστηκες δεν είναι η αγάπη, η αγάπη θέλει βάσανα και χίλια μεγάλα πάθη.
Όσα αγαπώ δε σ’ αγαπά η μάνα που σε γέννα, γιατί έχει κι άλλα να αγαπά μα εγώ έχω μόνο εσένα.
Όσα είναι τα άστρα του ουρανού τόση και η καρδιά μου τόσα και τα ξενύχτια μου που σε έχω μακριά μου.
Οσ’αγαπώ δε σ’αγαπά Η μάνα που σε γέννα, Γιατί έχει κι άλλλα ν’αγαπά Μα εγώ έχω μόνο εσένα
Οσο κι αν σφίξεις τη καρδιά θα μείνει λίγο αίμα, θα ‘ναι κι αυτό διαθέσιμο αγάπη μου για ‘σενα
Όταν πεθάνω και ταφώ λιώσω και γίνω χώμα τα κόκκαλα, θα γράφουνε πως σ’αγαπώ ακόμα.
Οταν σε βλέπω η άνοιξη μες στην καρδιά μου μπαίνει, κι ας είναι γύρω τα βουνά κι οι κάμποι χιονισμένοι
Όταν σε έπλασε ο Θεός δεν είχε φέξει ακόμα, γι’ αυτό έχουνε τα μάτια σου τσι ανατολής το χρώμα.
Όταν τα χείλη κρύβονται τα μάτια μαρτυρούνε, γιατί πάντα κοιτάζουνε εκείνη π’αγαπούνε.
Όψιμη είναι η αγάπη μας μα’ ναι πολύ μεγάλη, και δεν ανεμαζώνεται ο νους μας στο κεφάλι
Παίξε μου χίλιες μαχαιριές μα πόνο δε θα νιώσω, τόσο πολύ που σ’αγαπώ δε θα το μετανιώσω
Παίξε μου χίλιες πιστολιές Μα δε θα χαμπαρίσω, Κι αν είχα κι’άλλη μια ζωή Ηθελα στη χαρίσω
Παππού δεν είχα για μυαλό γιαγιά γι’ αγάπης λόγια, τον πλούτο έψαχνα εδώ στης γης τα καταγώγια.
Παρακαλώ την σκέψη μου μαλώνω την καρδιά μου, να σε ξεχάσουν , μα αυτά σε φέρνουν πιο κοντά μου.
0 Σχόλια