«Το τάβλι θέλει ούζο, φασαρία και... καντήλια. Καντήλια που “κατεβαίνουν”, όχι εναντίον του συμπαίκτη, αλλά στο ζάρι και στην τύχη» λέει ο 27χρονος Κώστας, κλείνοντας το τάβλι ύστερα από μια κερδισμένη παρτίδα στην παραλία του Μαραθώνα. «Κάθε καλοκαίρι περνάω ώρεςπαίζοντας τάβλι στην παραλία. Οι διπλανοί πολλές φορές ενοχλούνται και ζητάνε να σταματήσουμε. Αλλες φορές μαζεύονται γύρω μας να παρακολουθήσουν και στο τέλος παίζουν κι αυτοί. Εξαρτάται από την παρέα».
Και όμως, δεν συμφωνούν όλοι οι ταβλαδόροι μαζί του. Το παιχνίδι, για κάποιους άλλους, μόνο φασαρία δεν είναι. Ο 39χρονος προγραμματιστής Η/Υ Μάνος Μαστοράκης γνώρισε τον κόσμο του αγωνιστικού backgammon, όπως είναι γνωστό το παιχνίδι στο εξωτερικό, μέσα από το Διαδίκτυο. «Μικρός έπαιζα τάβλι, όπως όλος ο κόσμος· τα τρία παιχνίδια, πόρτες, φεύγα και πλακωτό. Ημουν σχετικά καλός παίκτης. Τότε πίστευα πως είναι αποκλειστικά θέμα τύχης. Οταν απέκτησα σύνδεση στο Ιnternet το 1999, άρχισα να παίζω εκεί backgammon, παιχνίδι που μοιάζει πάρα πολύ με τις πόρτες. Μου άρεσε, απέκτησα κάποια προγράμματα που σε βοηθούν να αναλύσεις το παιχνίδι σου και γνώρισα και έναν έλληνα, κάτοικο Αμερικής, επαγγελματία παίκτη. Μου εξήγησε ότι το τάβλι δεν είναι τόσο θέμα τύχης όσο στρατηγικής και ανάλυσης πιθανοτήτων».
Από τότε η διασκέδαση πήρε τέλος ή μάλλον μαζί με τη διασκέδαση ήλθε και η ανταμοιβή. Σήμερα ο Μάνος συμμετέχοντας σε τουρνουά και πρωταθλήματα backgammon στο εξωτερικό, συμπληρώνει το εισόδημά του. «Ακόμη και τώρα όσοι φίλοι μου δεν έχουν επαφή με τον χώρο του αγωνιστικού ταβλιού γελάνε με την ιδέα ότι κάποιος μπορεί να ασχολείται σοβαρά και να βγάζει χρήματα από το τάβλι». Μια φορά την εβδομάδα συνεχίζει να παίζει για διασκέδαση και για εξάσκηση και σε φιλικά σπίτια. Πάντως και στις δύο περιπτώσεις όλοι παραδέχονται ότι το «άθλημα» λειτουργεί εκτονωτικά.
0 Σχόλια